c7b0b325

Sensitiviteit als Kracht

Mon, 02 Feb 2026 15:12:13 GMT

Over de kwaliteiten van sensitieve kinderen en volwassenen

Laatst hoorde ik in een podcast van Headspace het verhaal van Dora. Tijdens een familiebezoek had haar moeder tegen haar gezegd dat ze altijd al een gevoelig persoon is geweest. Ze vertelde hoe Dora vroeger de stemming van anderen aanvoelde, hoe ze stil werd als iemand in de ruimte van slag was, zelfs als daar niets over werd gezegd, en dat ze als kind huilde wanneer er iets verdrietigs gebeurde in tekenfilms.

Net als vele van ons leerde Dora tijdens het opgroeien dat emoties een probleem zijn. Dat huilen betekent dat je zwak bent en dat gevoelig zijn je ‘moeilijk’ maakt. Ze deed dus haar best haar sensitiviteit te verbergen, vooral op haar werk. Voor een overleg oefende ze wat ze wilde zeggen en hoe ze het wilde zeggen, zodat ze niet te emotioneel of ‘soft’ zou overkomen. Ze was bang door haar sensitiviteit een onprofessionele of kwetsbare indruk te maken.

Haar verhaal raakte me, omdat ik er veel in herken. Ook ik ben altijd gevoelig geweest. Vroeger werd ik vaak verlegen genoemd, later werd dat ‘te bescheiden’. Hoewel dit meestal stimulerend bedoeld was — “je mag meer van jezelf laten zien” — hoorde ik vooral: er is iets mis met jou . Lange tijd zag ik mijn sensitiviteit als een zwakte en probeerde ik het weg te stoppen. Hoewel ik van mezelf weet dat ik niet zwak ben, was ik wel bang om zwak of kwetsbaar over te komen door mijn gevoelige en introverte aard.

We leven nu eenmaal in een extraverte wereld, waarin we van jongs af aan gestimuleerd worden om onszelf te laten zien en horen.

In Nederland bestaat ongeveer 54 procent van de bevolking uit extraverten, tegenover 22 procent introverten; de rest zit daar ergens tussenin (Psychologie Magazine). Doordat extraverte mensen zich makkelijker laten zien en horen kan dat verschil nog groter lijken.

Als ik naar datingprogramma’s als Winter vol Liefde of First Dates kijk lijkt iedereen op zoek te zijn naar iemand die spontaan is en vooral ‘tegengas kan geven’ — eigenschappen die meer bij extraverte mensen passen. Dat beeld wordt waarschijnlijk versterkt doordat introverte mensen zich minder snel aanmelden voor dit soort programma’s, maar soms heb ik ook het gevoel dat mensen zoiets zeggen om zelf meer als sociaal en extravert over te komen, terwijl dat misschien niet altijd hun natuurlijke aard is.

Is onze maatschappij is er meer waardering voor extraverte kwaliteiten zoals sociaal, spontaan en een 'teamplayer' zijn. Dat is jammer, want daardoor kunnen de introverte en meer sensitieve mensen (wat niet hetzelfde is maar volgens mij wel vaak samengaat) onder ons zich minder gewaardeerd voelen. Terwijl zij hun eigen kwaliteiten hebben die net zo waardevol zijn.

Zo kan onze dochter bijvoorbeeld precies de goede dingen zeggen op het goede moment wanneer iemand in huis zich even wat minder voelt. Ze ziet ook welke kinderen in de klas minder populair zijn en vaak als laatste gekozen worden, en doet haar best deze kinderen erbij te betrekken. Hoe mooi is dat?

Laatst haalde ze een 9 voor een topografietoets — best een prestatie, want aan het begin van de week had ze veel weerstand tegen het leren. Ze dacht dat het toch niet ging lukken en dat ze het nooit allemaal kon onthouden. Ze was dan ook trots op haar cijfer maar vertelde me uit school ook over een jongen uit haar klas (groep 5) die een 2 had gehaald. Ze had hem in de gaten gehouden omdat ze dacht dat hij misschien verdrietig zou zijn. Dat vind ik mooi.

In de podcast vertelt Dora over een moment waarop ze moest spreken voor een groep mensen, na een zware week met weinig slaap. Ze kon het op dat moment niet opbrengen zich sterker voor te doen dan ze zich voelde en benoemde dat aan het begin van de meeting. Tegen haar verwachting in kreeg ze daar veel positieve reacties op. Door zich kwetsbaar op te stellen durfden anderen ook meer open te zijn en ontstond er meer verbinding.

Ik hoop dat er in onze maatschappij steeds meer ruimte en waardering komt voor de kwaliteiten van sensitieve en introverte mensen. Tot die tijd is het misschien al een mooie stap als we die kwaliteiten in ieder geval in onszelf leren waarderen.

Je bent wat je denkt

Fri, 12 Dec 2025 15:55:37 GMT

De kracht van je gedachten

Ik heb mezelf nooit echt als creatief gezien. Sterker nog: op de middelbare school bezorgden creatieve opdrachten mij vooral stress en soms zelfs paniek. Of het nu ging om tekenen, handenarbeid of techniek — zodra er iets bedacht en gemaakt moest worden schoot ik in de stress. Terwijl iedereen om me heen al druk aan het schetsen was, zat ik nog naar een leeg blad te staren. Wat kon ik me ellendig voelen op zulke momenten!

Als ik daarop terugkijk, zie ik dat het vooral mijn eigen gedachten waren die mij zo konden verlammen in die tijd. Ik was ervan overtuigd dat ik niet kon tekenen, knutselen of überhaupt iets waar creativiteit een rol in speelde, want ik was niet creatief.

Inmiddels weet ik dat je creatief kunt zijn op verschillende gebieden en dat het niet persé met tekenen of knutselen te maken hoeft te hebben. Mijn creativiteit ligt misschien meer in het combineren van ingrediënten bij het koken en bakken en in het bedenken van praktische oplossingen voor uitdagingen in het dagelijks leven. Ook in mijn werk als coach speelt creativiteit een rol. Iemand komt met een hulpvraag, en door de juiste vragen te stellen zoeken we samen naar wat die persoon nodig heeft. Daarna kijk ik welke materialen of methoden daar goed bij aansluiten. Er zijn talloze tools voor coaching, maar soms sluit het nét niet aan bij de persoon die tegenover je zit. Dan kan het fijn zijn om verschillende methoden te combineren of er een eigen variant van te maken. Dat is óók creativiteit.

Terwijl ik dit schrijf is de sinterklaasperiode net achter de rug —en dat heeft me een inzicht gebracht.
Er moesten weer surprises gemaakt worden en daar heb ik onze dochters ook dit jaar mee geholpen. Terwijl ik daar mee bezig was merkte ik dat ik daar helemaal geen hekel aan had, zoals vroeger. Ik had er zelfs best wel plezier in! Blijkbaar heb ik de overtuiging dat ik niet kan knutselen (en daarmee de aversie tegen knutselen) dus losgelaten. Dat is niet van de ene op de andere dag gebeurd, dat is een proces geweest van meer positieve gedachten, negatieve gedachten loslaten, meer zelfvertrouwen en door hier en daar wat succeservaringen. Zo heb ik een aantal jaar geleden ontdekt dat ik het heel leuk vind om te schminken. Meestal zoek ik daarvoor foto’s op internet, plaatjes of bijvoorbeeld een keer een knuffel van de kinderen en probeer ik dat zo goed mogelijk over te brengen op de gezichten van onze dochters. Zij vinden dat heel leuk en ik heb er zelf ook echt plezier in! Ik merk dat ik er ook beter in ben geworden. Het is zelfs zover gekomen dat een nichtje van ons mij vroeg om te komen schminken op haar Halloweenfeestje. Achteraf moest ik daar wel om lachen in mezelf. Wie had gedacht dat ík ooit nog gevraagd zou worden om te komen schminken!

Natuurlijk zijn er genoeg mensen die veel beter (en sneller!) schminken dan ik, maar dat maakt me niks uit. Ik vind het leuk om te doen en meestal ben ik nog trots op het resultaat ook :D

Dit voorbeeld bevestigd voor mij weer dat hoe je jezelf ziet en waar je wel of niet goed in bent, voor een groot deel bepaald worden door je eigen gedachten en overtuigingen, en die kun je veranderen! Natuurlijk spelen ook andere factoren een rol — op school moest je de opdrachten doen en werd je er ook op beoordeeld. Nu hangt er voor mij niks vanaf. Ook leeftijd en ervaring spelen een rol. Als tiener is het nu eenmaal lastiger om te relativeren en ben je gevoeliger voor meningen anderen, maar dat betekent niet dat je daar niets mee kunt.

Ik geloof dat iedereen kan leren om positiever te denken en ik geloof ook écht in de kracht daarvan.

Niet overtuigd? Kijk dit filmpje van Victor Mids over de invloed van positiviteit: (47) Invloed van positiviteit | Het beste brein van Nederland - YouTube

Overtuigingen

Sat, 14 Jan 2023 17:16:22 GMT

"Doe maar rustig aan... als je klaar bent met je werk."

Overtuigingen: Een belemmering of juist een stok achter de deur?

Overtuigingen

Iedereen heeft ze. We zijn ons er vaak niet eens van bewust, en toch kunnen ze behoorlijk bepalend zijn in ons leven en in de keuzes die we maken. “Je moet hard werken”, “Je moet goed zijn voor een ander”, “Het huis moet schoon en opgeruimd zijn”, “Er is tijd voor ontspanning wanneer het werk af is”, “Een man moet sterk zijn”. Overtuigingen kunnen je helpen richting te geven aan je leven en een ‘stok achter de deur’ zijn om je doelen te behalen, maar ze kunnen je ook belemmeren. Wanneer je niet aan deze verwachtingen (die je eigenlijk jezelf hebt opgelegd) kunt voldoen, kun je je somber, gefrustreerd en uiteindelijk zelfs ongelukkig voelen, zonder dat je precies weet waarom. Gevolg kan zijn dat je nog harder je best gaat doen.

Bewustwording
Zelf ben ik me ook nooit zo bewust geweest van de overtuigingen die ik had. Je doet dingen omdat je denkt dat het zo hoort, zonder hier echt bij stil te staan. In het eerste gesprek dat ik had met mijn coach nadat ik was uitgevallen op het werk vroeg ze mij: “Waarom moet jij zoveel van jezelf?” Daar had ik geen antwoord op. In de auto terug naar huis dacht ik hier over na. De antwoorden kwamen niet meteen. Ik kreeg de opdracht om mezelf de vraag te stellen: “Wat wil ik?” in plaats van te denken aan alles wat ik nog moest die dag. Dit voelde bevrijdend. Ook al deed ik op bepaalde dagen geen hele andere dingen dan ik normaal zou hebben gedaan, het idee dat ik nu een keuze had en zelf kon bepalen wat ik ging doen voelde zó goed.

Overtuiging van jou, overtuiging van mij?
Na een aantal gesprekken met mijn coach en hier zelf over gelezen te hebben kwam ik erachter dat ik behoorlijk wat overtuigingen had die niet helpend waren én als ik er goed over nadacht, eigenlijk niet eens van mij waren. Een aantal heb ik overgenomen van mijn ouders. Ik denk dat veel van de overtuigingen die we als volwassenen hebben, ontstaan zijn in onze jeugd. Sommige neem je over van je ouders/verzorgers of anderen die een belangrijke rol spelen in je leven, anderen ontstaan misschien juist omdat je het anders wil doen dan je ouders. Sommige ontwikkel je gewoon door de dingen die je mee maakt en de interpretatie die je daar aan geeft. Wanneer je als kind bijvoorbeeld ziet dat je ouders ziek zijn maar toch naar hun werk gaan, kun je daar de conclusie uit trekken dat hard werken belangrijk is en je ziek melden als ‘zwak’ zien. Als iemand in het gezin waar ik uit kom ziek is, zeggen we vaak tegen elkaar: “Doe maar rustig aan…” en dan grappend er achteraan “als je klaar bent met je werk”. Dit is echt iets van mijn moeder, pas rust kunnen nemen wanneer het werk gedaan is. Het is iets waar we grapjes over maken, maar wat we allemaal in bepaalde mate hebben overgenomen.

Nu, achteraf kan ik zeggen dat die overtuiging, het gevoel dat ik mezelf moest bewijzen en nog een aantal andere overtuigingen die ik had er aan hebben bijgedragen dat ik vastliep in mijn nieuwe baan. Dat is niet daar ontstaan. Terugkijkend zie ik dat het al langere tijd niet zo goed ging.
Ik vind werken en goed zijn voor een ander nog steeds belangrijk, maar zie nu beter dat het gaat om de balans. Werken én tijd voor rust en ontspanning, en niet persé in die volgorde. Goed zijn voor een ander, maar jezelf daarbij niet uit het oog verliezen. Het kritisch kijken naar mijn eigen overtuigingen heeft me meer rust gebracht. Ik maak bewustere keuzes in plaats van maar door te gaan op de automatische piloot. Dat gun ik iedereen. Ik denk dat het voor iedereen goed zou zijn om af en toe eens kritisch te kijken naar de overtuigingen die je hebt. Zijn ze wel van jou? Zijn ze helpend in je leven of staan ze juist in de weg? Welke geef je mee aan je kinderen en is dat wel wat je ze mee wilt geven?

Coaching
Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat een coach hierbij heel helpend kan. Ook het boek Denk je sterk van Fred Sterk en Sjoerd Swaen (beide psycholoog-psychotherapeut) heeft mij enorm geholpen. Het boek gaat over zelfwaardering en zelfvertrouwen, maar ook dat begint bij de overtuigingen die je hebt over jezelf en anderen. Ik kan het iedereen die hier iets mee wil van harte aanbevelen.

Dag Sinterklaasje

Thu, 01 Dec 2022 19:51:16 GMT

De Sinterklaasperiode, genieten of vooral stressvol?

Nog een paar dagen en Sinterklaas vertrekt weer met zijn nieuwe stoomboot naar Spanje. Een mooi moment om nog even stil te staan bij deze bijzondere periode. Ik ben benieuwd hoe andere ouders deze periode ervaren hebben. Is het vooral een tijd om van te genieten? Of overheerst de stress van de extra dingen die erbij komen naast het toch al drukke leven (verlanglijstjes maken met de kids, Sinterklaas helpen met cadeautjes kopen en inpakken, overprikkelde kinderen, sinterklaasvieringen bij opa’s en oma’s/werk en thuis)? Ik moet eerlijk bekennen dat het dichterbij komen van deze periode een tijdje geleden bij mij vooral stress opriep. Vooral omdat ik op zag tegen alle nieuwe spullen die er weer bij zouden komen, terwijl ik juist probeer te ‘ontspullen’ en bewustere aankopen wil doen. Nu deze periode er weer bijna op zit kan ik toch zeggen dat ik er vooral van heb genoten.

Wat mij heeft geholpen hierbij is bijvoorbeeld een Excel-bestand dat ik gemaakt heb met alle cadeaus voor de kinderen.
Ik heb hierin met kleuren aangegeven wat voor bij opa en oma is, wat voor in de schoen en wat voor 5 december. Zo houd ik het overzicht (en ik houd van overzicht ��) en het helpt om bewustere keuzes te maken voor dingen die ze echt leuk vinden en niet te veel ‘troep’ te kopen. Bij ons krijgen ze naast speelgoed ook altijd praktische dingen als een pyjama, nieuwe sloffen, snowboots of iets dergelijks. Zo hebben ze genoeg uit te pakken en voorkom je dat je na Sinterklaas met allerlei spullen zit waar niks meer mee gedaan wordt.

De periode rondom Sinterklaas is voor kinderen natuurlijk een spannende tijd. De problemen rondom de aankomst (Zou het wel goed komen?), de spanning van de schoen zetten, soms teleurstelling omdat ze niet krijgen wat ze gehoopt hadden of juist iets krijgen wat ze niet leuk vinden. Ik hoor wel eens dat kinderen niet slapen van de spanning. Dat valt hier gelukkig wel mee maar ik merk wel dat het een spannende tijd is voor ze. Ik heb dit jaar wat meer rust ingepland rondom alle Sinterklaasactiviteiten voor de kinderen en ook voor mezelf. Dit heeft er volgens mij wel aan bijgedragen dat het dit jaar (tot nu toe ��) allemaal best goed is verlopen. Daarnaast helpt het denk ik ook dat onze kinderen en ook neefjes en nichtjes waar we het mee vieren bij opa en oma wat ouder worden en een groot deel van deze kids inmiddels het geheim van Sinterklaas kennen �� Dat haalt een deel van de spanning weg natuurlijk maar (voor mij) ook een deel van het plezier.

Ik hoop dus dat er naast alle stress en spanningen bij kinderen maar ook bij ouders vooral wordt genoten van deze bijzondere tijd. Voor je het weet is het weer voorbij.

Alvast een goed (Sinterklaas)weekend en een mooie pakjesavond!